Tocht Bernisse,

‘Adri en Jacqueline, I presume?’ We zijn net begonnen de boten af te laden wanneer twee bekende gezichten aankomen bij de kanosteiger in Heenvliet. Zij hebben hier vlakbij gekampeerd, heel slim, ze hoefden daarom niet voor dag en dauw uit de veren.
De laatste buien zijn al weggetrokken voordat we uit Leiderdorp vertrokken en een strakblauwe hemel met de zon pal in het gezicht lacht ons toe wanneer we het kanaal tussen het Brielse meer en de Oude Maas opdraaien. We delen de Voornse Sluis met een sleepboot die in gebruik is als plezierjacht waarop de discussie ontstaat of we hem al dan niet moeten laten voorgaan: is het beroepsvaart of niet? ‘Irrelevant,’ volgens Mathijs, ‘hij is korter dan 20 meter dus hij heeft geen voorrang op kano’s.’

We verlaten de sluis op een niveau van ruim een meter hoger en komen terecht op de Oude Maas die hier heel breed is. Vrachtschepen varen af en aan, waaronder een zeeschip onderweg naar Dordrecht. We hebben een lichte stroom mee, hopelijk houden we die de komende twee uur. Tegenover de jachthaven van Rhoon slaan we rechtsaf, herstel gaan we stuurboord uit naar het Spui, de getijdenrivier die de Oude Maas met het Haringvliet verbindt. Helaas, de stroming is te verwaarlozen, dat betekent dat de kentering er aan zit te komen en dat we tegenstroom kunnen verwachten. Kort pauzeren is daarom de boodschap.

We pauzeren op een strandje bij Oud Beijerland, natte voeten dus behalve voor Adri die vanuit de achterste kuip in de tweepersoons boot naar voren loopt en op het droge kan uitstappen. De rivier buigt om drinkwaterbedrijf Beerenplaat heen en meteen daarna voelen we de tegenstroom. We volgen het voorstel van Roy om aan bakboordwal te varen, zo zitten we uit de wind en uit de hoofdstroom. Bij de veerpont van Nieuw Beijerland kiezen we weer voor de eigen wal. We komen nauwelijks nog vooruit tegen wind en stroom, Gaston en Jan Cees zijn al uit het zicht verdwenen. Aanleiding voor Gerard om de vaarleider te verwijten (met een knipoog) dat hij volgende keer zijn rekenwerk beter moet doen. Mijn weerwoord, dat je bij tegenstroom langer van dezelfde omgeving kan genieten, vindt geen gehoor. En bij het noemen van het alternatief, om 5 uur op de club verzamelen, blijft het opvallend stil. Door stug vol te houden bereiken we uiteindelijk gemaal Bernisse. Daar gaan de boten op wieltjes en houden we een langere pauze.

Het water is kraakhelder, we hebben zicht op scholen kleine visjes en een oerwoud van waterplanten onder de boot. Op sommige plekken komen de planten tot het oppervlak. Adri neemt de Waterplanten-app erbij op zoek naar de soortnamen, om er achter te komen dat de app bedoeld is om de overlast door waterplanten voor motorboten door te geven aan de waterbeheerder. Hoezo overlast? Wij glijden er met gemak overheen en voor motorboten is het hier verboden. Het is een prachtig natuurgebied, rijk aan planten en dieren en dat op een steenworp afstand van ’s lands grootste industrie- en havengebied.

Met dank aan Leen en Femke voor het voorvaren!

Jaap
(foto’s van Roy en Jaap)