De tocht begint met een vriendelijke ontvangst bij KV Meander op een eiland in de Eem. In een volledig van hout opgetrokken clubhuis met een knusse kantine worden de koffiebekers gevuld en verdelen we de zelf meegebrachte appeltaart. We krijgen als waarschuwing mee dat we op de route naar Amersfoort nergens de kant op kunnen. Met een schouderophalen mompelen we ‘Dat zullen we nog wel eens zien’. We zijn er wel aan gewend dat er niet overal kanosteigers zijn.

We komen er snel achter dat de Eem hier verregaand gekanaliseerd is, overal bestaan de oevers uit harde stalen damwanden waar het, hoewel niet onmogelijk, wel lastig en bovendien niet toegestaan is om op de kant te klimmen. We houden een drijfpauze na een uur, alleen Ab die niet van drijfpauzes houdt klimt op de kant om een krentenbol te eten. Het is ook Ab die even later op een kilometer afstand een roeivereniging ziet en voorstelt om daar aan te leggen voor een pauze. We kunnen op de steiger onze bammetjes eten en mogen binnen van de toiletvoorzieningen gebruik maken. Een riant onderkomen mag ik wel zeggen, en een ‘tweede huis’ voor 600 leden.

Het is hiervandaan niet ver meer naar de Koppelpoort, die toegang geeft tot het centrum van Amersfoort maar niet te water want de sluis is permanent buiten gebruik. We drijven wat rond in de groene soep (eendenkroos) vóór de poort en keren dan om. Een verkenning van de stadsgrachten bewaren we voor de volgende keer, de dag is zo al lang genoeg.

Op de terugweg vindt Ab zijn lunchdoos terug die hij eerder op de dag had laten staan, maar helaas is die door de honden leeggegeten. Gelukkig hebben de andere deelnemers nog wat proviand over zodat Ab geen hongerklop krijgt. Op een eilandje vóór Baarn leggen we aan voor een pauze om moed te verzamelen voor de laatste ruk naar Eembrugge waar we worden verwelkomd door de schoonmaakploeg van KV Meander.

Foto's: Alex