Met een groep van 6 mannen en 2 vrouwen vertrekken we vanaf de club. Democratisch is besloten om eerst het stuk langs de A4 te varen om dan later het stuk door de Weipoort met de vele bruggen te doen.
Op de Does worden we een stukje vooraf gegaan door een ijsvogeltje. Wat een kadootje weer!
Op de Rijn is het een klein stukje tegen de wind in, maar voor het aquaduct gaan we de Meerburgerwatering op, waardoor we meer in de luwte varen. Pal langs het geluidsscherm van de A4 heeft iemand een tentje opgezet. Wat voor verhaal zit hierachter?
Een stuk voorbij de molen, de Zelden van Passe, gaan we richting Stompwijk, waar we onder een eerste lage brug, zo’n halve meter hoog, door varen. Tussen de meevarende dames en een heer ontstaat een discussie over het seksistische gedrag van woerden. Hij vertelt over de buitenissige geslachtsorganen van zowel (vrouwtjes)eenden als woerden (kurketrekkervormig). Maar: het vrouwtje bepaalt uiteindelijk zelf, wie de vader van haar pulletjes wordt. (zie: https://decorrespondent.nl/13922/wat-een-eendenvagina-je-kan-leren-over-emancipatie/78717bb7-6b79-0615-2c83-12278367d433 ) En ja, soms gaat het toch fout.
Gaandeweg klaart het op en komt de zon zelfs door. De vele ( 16, 17, nog meer?) lage bruggetjes op de route worden op verschillende manieren gepasseerd: voorover liggend in de kano, neus zowat in het spatzeil, achter overliggend met de rug op het dek, met z’n tweeën over elkaars dek hangend of het bruggetje wordt opgehaald, meestal door iemand uit de groep. Het is prachtig varen door landelijk gebied. En dat midden in de Randstad.
Al dat gepraat over eenden levert één van de deelnemers een kadootje op van een opstijgende eend, dwars over het gezicht. Die moest ballast lozen, maar liever toch maar ergens anders!
Net voor ’t Geertje komt een aantal kajakkers van de Zoetermeerse kanovereniging ons tegemoet. We kletsen kort.
Bij ’t Geertje wordt aangelegd voor de lunch. Het lijkt vanaf de waterkant rustig -zijn ze wel open?- maar achter het dijkje blijkt het er gewoon druk. De appeltaart (boterhammen vergeten) smaakt prima. 
We varen verder en ‘nemen’ nog een aantal bruggetjes. Het laatste stuk is bekend; over het terrein van de Heineken, nog een stukje tegen de wind in over de Rijn en terug naar de club.
Waar ons een heerlijk soepje, tosti’s en andere versnaperingen worden aangeboden.
Wat een heerlijke tocht door het Groene Hart was dit weer. Dank aan Jaap!